Sposób przedstawienia bohaterów w Siłaczce
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Sposób, w jaki narrator prezentuje główne postaci noweli, świadczy o jego stosunku do bohaterów oraz ich postępowania.

Doktora Obareckiego narrator przedstawia bezpośrednio, opisując kolejne stadia jego przekształcania się pod wpływem nacisków środowiska. Ocenia go, mówiąc:
Gwizdanie i dysertacje z gospodynią (…) stanowiły jedyną rozrywkę
lub stwierdzając, że ogarnęło go
lenistwo nieopisane, lenistwo zabójcze, wytrącone z rąk ofiary nawet nowele Alexisa.
Nazywa jego egzystencję roślinną, najedzoną. Za taki stan rzeczy obwinia samego doktora, który rozczarował się, gdy rezultaty jego działań nie pojawiały się natychmiast, natychmiast i w końcu skonstatował,
że ów płomyczek nad jego głową, z którym tu przyszedł i którym chciał rozwidnić drożynę swoją – zgasł, (…) wypalił się.


Ostatecznie narrator stwierdza:
sam się pokonał. Zadusił proste i wysokie myśli i uczynki może dlatego, że się w jadło zbytecznie wdawać zaczął.


W ocenie postaci Obareckiego oraz środowiska, w jakim przyszło mu żyć, narrator posługuje się zjadliwą ironią i kpiną. Zdaje sobie jednak sprawę z uwarunkowań społecznych, które doprowadziły doktora do klęski, takich jak: ciemnota i nędza ludu, chciwość i oportunizm małomiasteczkowej inteligencji, konserwatyzm szlachty.

Zupełnie inaczej przedstawiona została Stanisława Bozowska. Sytuacja, w jakiej ją poznajemy, nie pozwoliła narratorowi na zaprezentowanie jej w działaniu. W retrospektywnym wspomnieniu doktor Obarecki opisuje ją jako panienkę z ciężkim, długim warkoczem, brwiami
podobnymi do prostych a wąskich skrzydełek jakiegoś ptaka.
Są to wrażenia człowieka zakochanego, a więc pełnego entuzjazmu. W tych wspomnieniach Bozowska jest dziewczyną przejętą szlachetnymi ideałami, darwinistką, która odrzuciła oświadczyny zakochanego studenta i wyjechała na wieś, by pracować jako nauczycielka.

W drugiej i czwartej części utworu patrzymy na umierającą Stasię oczami zrozpaczonego doktora, który obsypuje ją czułościami i wyrzutami, że tak zmarnowała swe życie:
ty szalona, ty głupia!
Niemądra byłaś! Tak żyć nie tylko nie można, ale i nie warto. Z życia nie zrobisz jakiegoś jednego spełnienia obowiązku.
Mówiąc to doktor potwierdza, że Stasia właśnie tak postąpiła, tak żyła. Właściwie usiłuje przekonać siebie, tłumaczy się sam przed sobą, ponieważ ma przeczucie, że to właśnie jego egzystencja jest bezwartościowa.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka bohaterów Siłaczki
2  Siłaczka - streszczenie
3  Charakterystyka porównawcza głównych bohaterów „Siłaczki”



Komentarze
artykuł / utwór: Sposób przedstawienia bohaterów w Siłaczce







    Tagi: