Charakterystyka porównawcza głównych bohaterów „Siłaczki”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Paweł Obarecki i Stanisława Brzozowska to główni bohaterowie opowiadania Stefana Żeromskiego: „Siłaczka”. Czytelnik najpierw poznaje postać młodego lekarza, żyjącego od sześciu lat w Obrzydłówku, trawionego poczuciem małomiasteczkowej nudy i znającego smak życiowej porażki. Potem jego oczami widzi Stasię Brzozowską, wiejską nauczycielkę, umierającą w nędznej izbie na tyfus. Ze wspomnień mężczyzny wyłania się obraz lat ich młodości, kiedy mieli ze sobą wiele wspólnego i każde podążyło za głosem swych ideałów.

On był wówczas ubogim studentem czwartego kursu. Chodził ubrany w ciasny i wytarty kaftan, stawiając stopy tak, aby ukryć dziury w podeszwach butów pozatykane tekturą. Najczęściej głodował, a bieda sprawiała, że popadał w stan nieustannego smutku. Każdego dnia punktualnie za kwadrans dziewiąta biegł do Ogrodu Saskiego, aby z daleka przyglądać się ślicznej panience o długim, jasnopopielatym warkoczu. Dziewczyna, mająca zaledwie siedemnaście lat, ubrana była w futrzaną czapkę, zbyt duże kalosze i niemodną salopkę. Zawsze nosiła pod pachą zeszyty, książki i mapy. Miała dumne spojrzenie i rozbudzała dziwną tęsknotę w jego sercu. Jakiś czas później poznał ją w domu kolegi. Zostali sobie przedstawieni jako Paweł Obarecki – refleksjonista, marzyciel, wielki leniuch i przyszła sława oraz Stanisława Brzozowska – „darwinistka”. Stasia urzekła młodzieńca pięknymi, mądrymi oczami, które spoglądały posępnie i zarazem miłosiernie. Cieszyła się szacunkiem innych, którzy przywiązywali wagę do jej słów. Dowiedział się, że skończyła gimnazjum, udzielała korepetycji, marząc o wyjeździe do Paryża bądź Zurychu, gdzie mogłaby studiować medycynę. Oświadczył się jej, lecz roześmiała się jedynie i uścisnęła po przyjacielsku jego rękę. Potem ich drogi rozchodzą się. Brzozowska wyjeżdża do guberni podolskiej, aby objąć posadę nauczycielki w wielkopańskim domu, natomiast Obarecki osiada w Obrzydłówku, aby realizować swoje życiowe ideały i zawodowe ambicje zgodnie z pozytywistycznymi hasłami pracy u podstaw.

Sześć lat później okazuje się, że przez wiele miesięcy żyli tuż obok siebie, wcielając w życie swoje aspiracje, każde jednak z odmiennym skutkiem.

Paweł dość szybko traci zapał do pracy i popada w melancholię, wiodąc życie w małomiasteczkowym środowisku i tylko czasami odczuwając swą klęskę jako krzewiciela higieny i nowoczesnej medycyny wśród „ciemnego ludu”. Po przyjeździe do Obrzydłówka początkowo jest pełen energii i wypowiada wojnę miejscowemu aptekarzowi oraz felczerowi. Kupuje podręczną apteczkę, jeździ do chorych i za bezcen przygotowuje dla nich lekarstwa. Nie poddaje się nawet wtedy, gdy jego przeciwnicy wybijają mu okna, gdy rozgłaszają o nim plotki i odciągają od niego pacjentów. Z czasem jednak pogrąża się w rutynie, traci swą dawną odwagę i szlachetność. Pozbawiony kontaktu ze światem intelektualnym i kulturalnym, traci zapał do realizacji swych ideałów. Uświadamia sobie, że jego pacjenci nie stosują się do jego zaleceń. Praca nie przynosi oczekiwanych efektów, co pogłębia jego zniechęcenie i sprawia, że obojętnieje na potrzeby biedoty. Popada w odrętwienie, spędzając większość czasu na grze w karty, uwodzeniu niezbyt inteligentnej żony aptekarza i dyskusjach z księdzem proboszczem oraz sędzią. Ma poczucie beznadziejności, goryczy i żalu, lecz życie w Obrzydłówku ostatecznie pozbawia go dawnych marzeń i odbiera mu wszelką energię.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Doktor Paweł Obarecki - uosobienie konformizmu i bierności
2  Wymowa Siłaczki
3  Wygrani i przegrani w "Siłaczce"



Komentarze
artykuł / utwór: Charakterystyka porównawcza głównych bohaterów „Siłaczki”






    Tagi: